Szukaj na tym blogu

Obserwatorzy - bądź na bieżąco :)

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mini-maratony. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mini-maratony. Pokaż wszystkie posty

12.02.2020

"Szczęście z piernika" vs "Serce z piernika" :D - bitwa o motyw!

Trochę wcześniej, bo mnie kusi :D - kolejna bitwa o motyw! Zapraszam serdecznie, będzie romantycznie, korzennie... troszkę banalnie, ale za to świątecznie ^^.

Pierniczkowe skarby z moich zeszłorocznych zapasów:
♥ Tomasz Betcher - "Szczęście z piernika" (332 strony, W.A.B)
♥ Magdalena Kordel - "Serce z piernika" (407 stron, Znak)

Znajoma kiedyś w prezencie dostała. Prawda, że prześliczne? 
Pyszności! Słodko wyglądają ^^.

"Szczęście z piernika"

Autorem "Szczęścia z piernika" jest Tomasz Betcher - doświadczony pedagog, pracujący z młodzieżą w trudnej sytuacji życiowej. Jego świąteczna powieść to krzepiąca historia, dla dorosłych - ale pokroju "Jeżycjady", czy "Samotnych wysp i storczyka" Onichimowskiej.

Jej akcja rozgrywa się w Toruniu, gdzie Kalina, były pracownik korporacji i świeżo zdradzona narzeczona - próbuje się pozbierać i otworzyć w końcu swoje marzenie - cukiernię "Ja pierniczę".

Zbliżają się Święta. Do wpół-otwartego lokalu trafiają przez przypadek Rafał - facet po przejściach - i jego nastoletnia córka Oliwka. Pomiędzy trójką zagubionych ludzi szybko nawiązuje się nić porozumienia...

Wrażenia? Tytuł zdecydowanie nie został doklejony na siłę. 100% pierniczkowego klimatu gwarantowane ^^. Co miłe, choć Autor reprezentuje "męski", konkretny punkt widzenia - to w jego powieści nie brakuje też elementów "kobiecych" - jak ciepłe fragmenty o uczuciach, czy choćby inspiracje kulinarne :).


"Serce z piernika"

Magdalena Kordel to znana autorka lekkich, kobiecych powieści romantycznych, o mocno poetyckim - momentami wręcz dekoracyjnym stylu. Jej "Serce z piernika" to połączenie typowo polskiej obyczajówki z realizmem magicznym rodem z "Dziadów", wieszczka gratis ^^.

Główną bohaterką "Serca" jest Klementyna - zabiegana, samotna mama prowadząca w sieci popularny sklepik z pierniczkami i opiekująca się kochaną, ale momentami wyjątkowo złośliwą babką, która na starość straciła kontakt z rzeczywistością. Wykończona codzienną walką i spragniona zmiany na lepsze.

Za sprawą szczypty pierniczkowej magii (realizm magiczny ^^), postanawia wrócić do malutkiego miasteczka swojego dzieciństwa. Z pomocą niezawodnej przyjaciółki, pakuje towarzystwo i z dnia na dzień przeprowadza się do odziedziczonej, różowej, jakby polukrowanej kamienicy. Malowniczego miejsca, w którym jej rodzina prowadziła niegdyś słynną na cały region cukiernię. Czy jednak odnajdzie w nim upragniony spokój i szczęście?

Podsumowując, leciutka, nastrojowa lekturka - z takich, od których robi się ciepło na sercu. Idealna na leniwe, niedzielne popołudnie ^^.


Bitwa o motyw!

Która z tych pierniczkowych obyczajówek wypadła lepiej? 


Idąc po kategoriach:

♥ Okładka - "Szczęście z piernika"

Oba projekty są miłe dla oka i nawiązują do tytułów. Mają dobrze dobrane czcionki (urocze serce w "S" "Serca"!). Wydawcy zadbali nawet wizualnie o często pomijane, a przecież bardzo ważne grzbiety (oba z pierniczkiem - serduszkiem :) ).

Nie ma się tu do czego przyczepić. No, moooże do herbaty na szaliku :D, ale już nie takie "kompozycje" na bookstagramie widzieliśmy. 

Okładki idą łeb w łeb ^^. Pozostaje więc wybrać tę, która bardziej przyciąga wzrok. A "Szczęście" z soczystą, choinkową zielenią po prostu wyróżnia się wśród niebieskawych stert ;).

♥ Motyw pierniczków - remis

Wybór arcytrudny, bo oba tytuły są wyjątkowo pierniczkowe ;). 

"Szczęście z piernika" angażuje wszystkie zmysły. Czytelnik wręcz czuje zapach korzennych pyszności i ciepło buchające ze starodawnego pieca. Do tego lektura zawiera przeróżne przepisy.

W "Sercu z piernika" wypieki grają za to o wiele większą rolę - patrz: pierniczkowa magia ^^ - a ich opisy są wyjątkowo plastyczne.

♥ Miejsce akcji - remis

Piernikarnia w starej toruńskiej kamienicy, czy w starej kamienicy w malutkim miasteczku w górach?

♥ Postaci - remis

Kalina i Klementyna - nasze główne bohaterki - są do siebie niesamowicie podobne. Czy to pod względem charakterów, pierniczkowej pasji, zawodów (przyszła właścicielka cukierni), momentu, w którym je zastajemy (na początku nowej, życiowej ścieżki), czy nawet patrząc po byłych.

Postaci drugoplanowe w obu tytułach są jednakowo barwne i sympatyczne. 

♥ Ogólna ocena - "Szczęście z piernika"?

Obie pozycje są na swój sposób urocze - ciepłe i wyjątkowo nastrojowe. "Szczęście" jest bardziej konkretne w stylu, a "Serce" - rozmarzone i okraszone realizmem magicznym.

Obie są też dość stereotypowe. Nadałyby się na świąteczny film obyczajowy ;). Zawierają te same elementy, co dziesiątki im podobnych - a to przeprowadzkę do malowniczej miejscowości, a to porzucenie pracy w bezdusznej korporacji, czy rodzinną tragedię z czasów wojny...

Finalnie wybieram "Szczęście", bo wydaje mi się bardziej spójne i dopracowane (tu m.in. ciut realistyczniejsze dialogi). Przy obu książkach bawiłam się jednak jednakowo dobrze :).

Czytaliście? Jakie inne polskie obyczajówki polecacie na Święta?

12.31.2018

"Do wszystkich chłopców, których kochałam" - trylogia Jenny Han + film - mini-maraton



Od tego mini-maratonu minęło już sporo czasu, ale lepiej późno niż wcale ;) - zapraszam na podsumowanie!
Fragment cukierkowo słodkiej, filmowej okładki "Do wszystkich chłopców, których kochałam" Wydawnictwa Kobiecego. Jak dla mnie, przykład szaty graficznej dobrze dobranej do treści.
Pozycje objęte mini-maratonem:
♥1. Jenny Han - "To All the Boys I've Loved Before" (Simon Schuster) 
/ polska wersja "Do wszystkich chłopców, których kochałam" (Wydawnictwo Kobiece)
♥2. Jenny Han - "P.S" I Still Love You" (Simon Schuster)
♥3. Jenny Han - "Always and Forever, Lara Jean" (Simon Schuster)
♥4. Film "Do wszystkich chłopców, których kochałam" (2018) reż.: Susan Johnson, w głównych rolach: Lana Condor, Noah Centineo, Israel Broussard

Ktoś jeszcze skusił się na przeczytanie trylogii Jenny Han na fali popularności jej pierwszej ekranizacji? :) Mnie zdecydowanie przekonały liczne posty na Buzzfeed, pełne zachwytów nad tym filmem. Że zabawny, że uroczy, że taaaki błyskotliwy... Tsk, z perspektywy czasu już wiem, że chociaż jest sympatyczny, to takich skrajnych opinii nie podzielam ;).

Ale do rzeczy!

Z tą nowojorską pisarką miałam już do czynienia wcześniej, przy "The Summer I Turned Pretty". Takiej krótkiej, leciutkiej, wyjątkowo wakacyjnej powieści YA. Obowiązkowo, z trójkątem miłosnym i humorzastym głównym bohaterem :D. Ech, czemu książkowe dziewczyny nie wybierają sympatycznych chłopaków, którzy rzeczywiście je wspierają? Jak na młodzieżówkę, całość była jednak nieźle napisana i nawet dość wzruszająca przez jeden z motywów. 


Mini-maraton też rozpoczęłam od książki, oczywiście pierwszej części. To była dobra decyzja - była świetna! To ona najbardziej przypadła mi do gustu. 

Uwaga! Spoilery!


Fabuła całej serii jest całkiem ciekawa: trzy dziewczyny pół-koreańskiego pochodzenia są wychowywane przez tatę wdowca. Najstarsza - prawdziwa podpora rodziny - wyjeżdża nagle na studia zagranicę. Druga najstarsza - Lara Jean - dotychczas szara myszka, pomagająca na co dzień w domu starości, piekąca ciasteczka i wynajdująca słodkie zestawy ubraniowe - nagle staje w świetle reflektorów. 

Jakby tego było mało - rezolutna starsza siostra zrywa przed wyjazdem ze swoim chłopakiem - wieloletnim przyjacielem rodziny. Na zawsze, albo i nie... I co ma teraz zrobić nasza Lara Jean, która uwielbia siostrę, ale już od dawna się w nim podkochiwała?


Nie ma zbyt dużo czasu do namysłu - jakimś cudem, jej pamiętnikowe wpisy - "listy" miłosne, które przez lata napisała "do" różnych chłopaków - zostają nagle naprawdę wysłane! Zdezorientowana Lara Jean postanawia za wszelką cenę uchronić się przed kompromitacją przed byłym siostry - oczywiście jednym z adresatów. Zaczyna spotykać się na niby z popularnym bad boy'em Peterem. Peter oczywiście nie pomaga za darmo - chce wzbudzić zazdrość w swojej mściwej, popularnej, byłej (albo i nie) dziewczynie. Z czasem, pomiędzy Peterem a Larą Jean pojawia się jednak coś więcej...

Wiem, wiem :D. Brzmi bardzo YA, niedojrzale. Ale wiecie co? Niesamowicie mi się ta książka spodobała. Była leciutka, pełna humoru, słodziutka i taaaka ciepła. Wyjątkowa przez sposób kreacji postaci i ich relacji, zwłaszcza rodzinnych - pomiędzy trzema różnymi jak dzień i noc siostrami, a także samotnym, bardzo starającym się, kochającym tatą.
ilustracja wykonana w Canva
Jak było dalej, w kolejnych książkach? Oj, potem to było już tylko gorzej. Serio. Zgrabna fabuła stała się chaotyczna, miejscami naciągana - taka jakaś... niepotrzebna. 

Pojawiła się nowa męska postać - przesympatyczny, romantyczny, zabawny, inteligentny i wyjątkowo dojrzały John Ambrose. Dla odmiany, Peter z uroczego rozrabiaki - stał się kapryśnym, nielojalnym i prawie zimnym draniem. Patrząc na "The Summer I Turned Pretty" - chyba nie muszę Wam zdradzać, którego z książkowych przystojniaków ostatecznie wybrała Lara Jean... No, dziewczyno! Tylko ręce załamać...

Trzecia część była jeszcze gorsza. Po prostu nudna! A co komu po nudnym YA?

Jak się miał do tego film? Do scenariusza wybrano najciekawsze sceny z pierwszej i po części - z drugiej książki. Zdjęcia wykonano profesjonalnie i z wdziękiem. Aktorzy zostali świetnie dobrani - od słodkiej Lary Jean, po wyjątkowo przystojnych aktorów w rolach męskich. Zwłaszcza ten aktor grający Johna Ambrose'a - uroczy! Nawet stroje im idealnie dobrali, żeby jak najbardziej zbliżyć się do książkowych klimatów. Film zakończył się w dobrym momencie, pozostawiając nieco miejsca na sequel.

Trochę jednak zabrakło mi w tym wszystkim serca. Interakcje między aktorami były dobre, ale - przykładowo - gdzie to subtelne ujęcie rodzinnych relacji, od których przy czytaniu robiło się ciepło na serduchu? Ech, książka to jednak książka :) - nie wszystko da się przekazać na ekranie.

Podsumowując, jeśli Was kusi, to gorąco polecam - ale tylko pierwszą część i ew. film :). Chyba nie ma co sobie psuć wrażenia dalszymi częściami - zwłaszcza jeśli przypadnie Wam do gustu Peter. Chociaż kto wie? Może akurat Wam się cała trylogia spodoba.

Czytaliście / oglądaliście? Jak wrażenia?

Szczęśliwego Nowego Roku!

6.11.2018

"Made in China" Michała Cessanisa


Ostatnia pozycja w moim mini-maratonie o Chinach :). Nie, żeby mi książek o Chinach w kolekcji zabrakło, ale przyda nam się mała przerwa ;). Fanów klimatów azjatyckich zapraszam jednak na dłużej, ponieważ za tydzień przenosimy się do Japonii z "Istotą ryżu" Michaela Bootha ;).

♥4. Michał Cessanis - "Made in China" (Burda Publishing Polska)
Fragment barwnej i nowoczesnej okładki "Made in China" wydawnictwa Burda Publishing Polska. Zdecydowanie trafna zapowiedź tego, co znajduje się w środku :). Do tego duży plus za mocny akcent w tak uwielbianym przez Chińczyków czerwonym kolorze. Świetny, przemyślany projekt!

"Made in China" Michała Cessanisa to zbiór barwnych i bogato ilustrowanych reportaży o Chinach, Chińczykach - również tych na emigracji, a także o związkach Polski z Państwem Środka.

Już na samym początku Autor podkreśla, że rzeczywistość jest za skomplikowana i zdecydowanie za szybko się zmienia na to, żeby można ją było kompleksowo opisać w jednej książce. Jedyne co pisarz - podróżnik może w takiej sytuacji zaoferować, to taka migawka, skrawek widziany swoimi oczami.
"Jest taka buddyjska przypowieść o trzech niewidomych, którzy stają przed słoniem. Jeden dotknął trąby i pomyślał, że to wąż. Drugi dotknął nogi i stwierdził, że ma przed sobą pień drzewa. A ostatni złapał za ogon i pomyślał, że trzyma linę. Każdy był pewien, że wie, co jest przed nim, ale w rzeczywistości żaden do końca nie wiedział, że stoi przed słoniem i czym jest słoń."
Dalej w przedmowie, dowiadujemy się, co Autor chce nam w swoim dziele przekazać - że warto do Chin podejść "bez uprzedzeń, lęku, ale z ciekawością", a także to "jak krzywdzące są wszelkie stereotypy i uogólnienia". Od razu przyznam, że zamiar ten wyszedł mu w praktyce całkiem nieźle ;). Prezentowane w książce zjawiska są opisane z naprawdę wielu perspektyw. Doskonale podkreśla to starą prawdę, że świat nie jest czarno-biały, a Chiny to na dodatek kraj kontrastów.

Po tym szeroko zakrojonym wstępie, znajduje się jeszcze aż 16 solidnych reportaży na różne tematy. Jak Autor zmieścił aż tyle treści w jednej książce? Naprawdę, takich przyjemnych niespodzianek powinno być jak najwięcej!

To powiedziawszy, lwia część pierwszych reportaży jest wyjątkowo "dziennikarska" w stylu i przez to jakby bardziej sztywna, mniej klimatyczna. Przewijają się w nich tematy znane z mediów, z prasy - jak ratowanie psów z chińskich rzeźni, czy zabójczy smog w największych chińskich metropoliach. Czyli taki porządnie wykonany, ciekawie ujęty - ale standard.

Na szczęście, tematy przechodzą stopniowo do bardziej typowych dla literatury podróżniczej. Razem ze zmianą tematyki, rozluźnia się również styl wypowiedzi Autora. Zaczyna  on wplatać w tekst więcej subiektywnych uwag i myśli z podróży. Reportaże stają się bardziej osobiste i zdecydowanie przyjemniejsze w odbiorze :).

Część ich motywów na pewno rozpoznacie i z innych książek z tego mini-maratonu: o chińskich drapaczach chmur, chińskim nowym roku, o masowej migracji ludzi ze wsi do miast. o "programie naprawiania starego tak, aby wyglądało na stare", co sprawia, że coraz więcej malowniczych, zabytkowych - a wciąż tętniących życiem - miejsc traci na autentyczności. O licznie budowanych w Chinach miastach duchów - pięknych, nowych, nowoczesnych - ale stojących pustych, ponieważ nie ma w nich pracy, a ludzie nie mają pieniędzy.

Strona po stronie, pojawia się coraz więcej rzadko spotykanych ciekawostek :). Zostaje wspomniana chińska Kim Kardashian, której ślub kosztował niewiele mniej niż księżnej Kate i księcia Williama. Autor opowiada o face-kini - nylonowych kominiarkach na twarz, które mają chronić piękną, jasną cerę (chiński ideał piękna) przed jakąkolwiek opalenizną na plaży.

Im dalej, tym więcej też nawiązań do specyficznego światopoglądu Chińczyków.
"Chińczycy otoczeni są magią symboli, kolorów, znaczeń gestów i słów. A jednocześnie nie przestaję się dziwić, jak bardzo potrafią być konkretni i rzeczowo podchodzić do życia"
Już przy temacie drapaczy chmur, dowiadujemy się o symbolicznych znaczeniach ich kształtów, szczęśliwych liczbach w ilości pięter. Dalej możemy poczytać o wadze feng shui. I nie ma się co śmiać - kiedyś właśnie przez feng shui zmieniono pierwotną trasę muru chińskiego, a już współcześnie - np. lokalizację głównej bramy Disneylandu w Hongkongu. 

Nie mniejszą moc oddziaływania na rzeczywistość mają także chińskie znaki zodiaku - od których tradycyjnie zależy charakter, związki i życiowe powodzenie człowieka. Chińczycy wierzą w nie tak mocno i od tak długiego czasu, tak wielkie przypisują im znaczenie, że w wielu przypadkach uruchamia się mechanizm samospełniającej się przepowiedni. 
ilustracja wykonana w Canva
W swojej książce, Michał Cessanis w pewnym stopniu odnosi się też do wielu tematów socjoekonomicznych. Z lekkością opisuje związki ekonomii z życiem ludzi. Pisze przy tym o chińskich imigrantach we Francji, o chińskich turystach w Finlandii, a nawet o turystyce przedszkolnej do USA (dzieci zbyt ambitnych rodziców), czy sile internetowych influencerów wzmożonej przez specyficzną, chińską mentalność. 

Pod koniec lektury pojawia się najwięcej oryginalnych tematów. Takich przedstawiających związki między Polską a Chinami - teraz i w przeszłości. Autor przypomina m.in., że pierwszy browar w Chinach założył w 1900 roku Polak ("dziś jest to czwarty co do wielkości zakład w Chinach"). Pojawia się też historia chińsko-polskiego rodu restauratorów, a jeden z moich ulubionych reportaży dotyczy polsko-chińskich artystów. Jak Wiesław Borkowski, którego obraz "Dialog Apsary z aniołem" po prostu mnie zauroczył.

Podsumowując, przyznam, że jak zwykle szybko "wyłapuję" co lepszych dziennikarzy podróżniczych, to Michał Cessanis był mi przedtem zupełnie nieznany. No, poza małym szumem medialnym na temat jego życia osobistego ;), ale nie o tym dziś mówimy. 

Do zakupu "Made in China" oprócz tematyki skusiła mnie więc głównie piękna oprawa graficzna :D. Barwna okładka, dużo zdjęć na błyszczącym papierze, do tego część stron ze specjalną teksturą... Całe wydanie aż cieszy oczy :).

Naprawdę jestem zadowolona, że ta książka nie okazała się "piękną wydmuszką". Bo, czy byłoby coś bardziej rozczarowującego? A tak, to naprawdę godna polecenia, solidna (polska!) pozycja o Chinach. Bardzo treściwa :) i na dodatek porządnie, tematycznie poukładana :). Jedynymi wadami z prawdziwego zdarzenia, jakie odnalazłam, był - dosłownie w dwóch miejscach - niezbyt naturalny styl wypowiedzi:
"Restauracja podupadała. Frytki, bryzol, kaszę gryczaną podawano. Nawet piękny neon wymieniono. (...) Pan Ou odpoczywał już wtedy".
(jeśli to specjalny zabieg artystyczny, to odradzam takie wyrywkowe upiększanie tekstów w przyszłości),

a także mała ilość przypisów w niewygodnym miejscu, z tyłu książki. I tyle :).

5.24.2018

"Chiny od góry do dołu" Marka Pindrala


Czyli ciąg dalszy mojego mini-maratonu o Chinach. W jego ramach pojawi się jeszcze recenzja "Made in China" Cessanisa, ale akurat na tę nowość muszę jeszcze chwilkę poczekać TT-TT.

♥3. Marek Pindral - "Chiny od góry do dołu" (Bernardinum)

Nad zakupem "Chin od góry do dołu" - autorstwa poznańskiego wykładowcy angielskiego i pasjonata podróży - wahałam się naprawdę długo. Pewnie dlatego, że zasłyszane opinie były przedziwnie sprzeczne i niekoniecznie pozytywne. W końcu jednak zaufałam powszechnie lubianej serii - barwnemu "Poznaj Świat" Bernardinum - i dałam się skusić. I dobrze! Rzeczywiście, była to mocno nietypowa lektura, ale zdecydowanie warta poświęconego czasu :).
Celowo pomijam okładkę "Chin od góry do dołu" Bernardinum i przeskakuję na jej wewnętrzną stronę do pięknej, barwnej mapy. Chociaż książka na półce księgarni prezentuje się mało atrakcyjnie, to w środku - tak jak ta mapa - jest po prostu prześliczna :). No, ale jak tu narzekać na okładkowe zdjęcie, kiedy przedstawia moment ważny dla Autora?

Skrótowo rzecz ujmując, "Chiny od góry do dołu" to luźny zbiór wspomnień i przemyśleń Autora z dwuletniego pobytu w Chinach. Czytelnik odnajdzie w nim zarówno fragmenty o pięknie chińskiej natury, typowych i nietypowych obiektach do zwiedzenia, czy o nieraz egzotycznym dla nas jedzeniu, jak też i poważniejsze - o codziennym życiu mieszkańców, zwłaszcza mniejszości etnicznych, ich światopoglądach oraz trudnej historii i skomplikowanej rzeczywistości Państwa Środka. Wszystko to - często i gęsto okraszone bardzo, bardzo subiektywnymi uwagami Autora.

Lektura zaczyna się od kuszącej przedmowy, w której Marek Pindral zaprasza czytelników do wspólnej podróży.
"Arabskie porzekadło mówi, że każdą podróż odbywamy zawsze trzy razy - najpierw, kiedy ją planujemy, potem, będąc już w drodze i na koniec, wspominając."
Taki wstęp - rzecz jasna - z powodzeniem wzbudza apetyt na resztę książki. Jako osoba z natury podejrzliwa, poczułam jednak też i ździebko niepokoju, gdy Autor zaczął się na zapas tłumaczyć ze... swojego stylu.
"Będzie jak stół, który w Państwie Środka zastawia się wieloma potrawami. Czasami będą słodkie, a czasami kwaśne. Owe opowieści będą też często jak chińskie pudełko - czytasz jedną, a w niej kryje się następna, a czasami jeszcze jedna."
Przyznam - ujął to iście poetycko - ale ile sił mnie to potem kosztowało, żeby się do tego jego "stołu" przyzwyczaić! Ile siwych włosów! Bo pan Marek pisze świetnie - lekko, przystępnie, humorystycznie, plastycznie..., ale jakby zupełnie nie może się skupić! 

Jego uwaga bezustannie skacze z tematu na temat. Tam i z powrotem! Wszystkie skrawki informacji, które uznał za interesujące, o ludziach, których poznał, z którymi się zaprzyjaźnił, o zapierających dech w piersiach miejscach, o przykładach ludzkiego okrucieństwa, obojętności, czy selektywnego współczucia, o ludzkiej podatności na manipulację... i tak dalej... i tak dalej... - wszystko to zostało poszatkowane, wrzucone do tej książki jak do woka, i na dobitkę porządnie przemieszane. W efekcie, całość wyszła niemalże tak zakręcona, jak chińska rzeczywistość!
ilustracja wykonana w Canva
Pewnie dziwicie się teraz, że jestem zadowolona z zakupu. W końcu, nieraz pisałam, jak ważny jest dla mnie przejrzysty, logicznie uporządkowany układ tego, co czytam. A ta książka z powodzeniem mogłaby służyć w słownikach jako przykład strumienia świadomości! Co więc ratuje ją w moich oczach?

Po pierwsze, klimat! Wspomniane już połączenie obrazowości i lekkiego, bezpośredniego humoru, które czyni nas nie tylko biernymi obserwatorami - ale też i towarzyszami w podróży. Na dodatek, zabieg ten skutecznie zmniejsza dystans pomiędzy pisarzem a czytelnikiem i sprawia, że nie sposób pana Marka nie polubić :). 

Po drugie, nastawienie Autora, który z całych sił starał się poznać Chiny i ich mieszkańców. Który w swojej podróży do Państwa Środka stawiał na otwartość, co nieraz kosztowało go wiele, wiele energii, a efekty i tak bywały różne ;).

Na koniec, wbrew całemu temu szaleństwu - w miarę równomierne tempo. Sama nie mam pojęcia, jak mu się to udało osiągnąć :D.

Podsumowując, "Chiny od góry do dołu" to fascynujący, płynący prosto z serca - literacki bałagan. Zarówno irytujący, jak i cudnie zaskakujący - ocenę, czy warto zmierzyć się z tym chaosem i wybrać się w nieznane z Markiem Pindralem - pozostawiam każdemu z Was z osobna ;). Bez dwóch zdań - to najtańszy bilet do Chin na rynku :D.

4.08.2018

Książki o Chinach - mini-maraton


Moja fascynacja krajami Azji ma baaardzo długie korzenie. Najpierw pochłonęła mnie Japonia, dalej Korea Południowa... W tle, przewinął się i Tybet, i Indie z barwnymi sari, bollywoodzką muzyką i tańcem... Potem była chwilkę Tajlandia... A teraz? Teraz mam na tapecie Chiny :).

Ilustracja wykonana w Canva
Pozycje objęte mini-maratonem:
♥1. Song Zhu - "Przewodnik Ksenofoba - Chińczycy" (Finebooks)
♥2. Katarzyna Pawlak - "Za Chiny ludowe" (Dom Wydawniczy PWN)
♥3. Marek Pindral - "Chiny od góry do dołu" (Bernardinum)
♥4. Michał Cessanis - "Made in China" (Burda Publishing Polska)

♥1. "Przewodnik Ksenofoba - Chińczycy"

Fragment okładki "Przewodnika Ksenofoba - Chińczycy" wydawnictwa Finebooks. Szata graficzna charakterystyczna dla serii - połączenie minimalistycznej, czarno-białej formy ze strategicznie ułożonymi plamami nasyconych barw. Przedmioty oczywiście związane z danym krajem (np. Japonia ma pieska-robota, lalkę w kimonie i kwiaty wiśni). Całość zapewnia spójność oprawy, ale jakoś średnio mi przypadła do gustu.

Seria "Przewodników Ksenofoba" ukazuje - z przymrużeniem oka, w krzywym zwierciadle - typowe cechy i codzienne dziwactwa poszczególnych narodów. 

Wiem, wiem - już sam tytuł tej serii brzmi ryzykownie. Z pomocą przychodzi jednak Goodreads i podobne strony, przez które bardzo łatwo można "przesiać" dobre pozycje od tych niewiarygodnych, czy też wprost niemiłych (jak niestety podobno część o Polsce).

Książeczka Song Zhu zdecydowanie zalicza się do tych pierwszych :). W ogóle, ma tak cieplutki wydźwięk, że naprawdę wątpię, czy ktokolwiek mógłby się tu o coś obrazić. 

Uważam, że warto ją przeczytać w ramach lekkiego, humorystycznego wstępu. Chociaż jej forma jest zdecydowanie skrótowa, jest wręcz wypakowana różnymi ciekawostkami. Nie obiecam Wam oczywiście, że wszystko co w niej znajdziecie będzie 100%owo akuratne. Ale o większości wspomnianych tematów czytałam już co nieco w innych źródłach, czy też widziałam ich odbicie w moich ulubionych lekkich powieściach. Nieźle to wygląda.


♥2. "Za Chiny ludowe"

Fragment okładki "Za Chiny ludowe" PWN. Okładka w stylu charakterystycznym dla jednej z moich ulubionych serii: Biegunów. Mam już z niej sporo pozycji, więc cieszy mnie, że cały czas utrzymują spójność. Poza tym, mają oko do fotografii :).

W dużym skrócie, "Za Chiny ludowe" to (jak można się było spodziewać po serii) świetna, światopoglądowa książka o Chinach i ich licznych mieszkańcach. 

To zbiór ilustrowanych artykułów autorstwa młodej, biegle mówiącej po Chińsku Polki. Dziewczyny, która była na tyle odważna, żeby całkowicie zanurzyć się w tym obcym kraju - i to na dłuższy czas, bez towarzyszy podróży. Która w momencie pisania czuła się już w Chinach zarówno obco, jak i jak w domu. I podobnie jak wiele innych osób na emigracji w Azji - raz ten swój nowy kraj kochała, a raz go wręcz nienawidziła.

Punkt skupienia jej felietonów? Zwykli ludzie, migawki z ich życia, pewna próba zrozumienia ich sposobu myślenia, potrzeb, marzeń. Dalej, szybkie zmiany w Chinach - społeczne, światopoglądowe, związane z rozwojem gospodarczym, turystycznym... 

Przy ostatnim temacie, Autorce wyraźnie towarzyszy myśl, że się spóźniła. Bo w Chinach jest coraz mniej autentycznych miejsc z historią. I tak np. ładne, starodawne wioski zmieniają się po kolei w idealnie odrestaurowane lub wręcz wybudowane na nowo centra turystyczne, odcięte od świata i pozbawione mieszkańców. Ot, już nie tętniące życiem, nie barwne, a po prostu pozbawione duszy, przestylizowane, czy smutnie sterylne i sztuczne. Nawet zwykłe osiedla przechodzą analogiczną metamorfozę...

Podsumowując, całość jest z deczka niepoukładana, ale ocieka realizmem i zdecydowanie dobrze się ją czyta. Takie kontrasty to ja lubię! Polecam :).

Ciąg dalszy nastąpi.

A jaki kraj Was ostatnio najbardziej interesuje? :)

3.04.2018

"Szczęście na dzień dobry" Jamie Cat Callan

Recenzja będąca kontynuacją mini-maratonu "Ach! Te Francuzki!" :). Jeśli ktoś jeszcze tego pierwszego postu nie czytał, to gorąco polecam na początek :). A za rekomendację "Szczęścia na dzień dobry" dziękuję Meggie ♥
fragment  średniej, cukierkowo-słodkiej okładki "Szczęścia na dzień dobry" Wydawnictwa Literackiego -  jakby widzianej przez różowe okulary. Myślę, że możemy to uznać za nawiązanie do pozytywnej postawy zaprezentowanej przez Autorkę ;).

♥3. Jamie Cat Callan - "Szczęście na dzień dobry" (Wydawnictwo Literackie)

"Szczęście na dzień dobry", albo może raczej "Dzień dobry, Szczęście!" jak brzmiałoby dosłowne tłumaczenie, to drugi poradnik Jamie Cat Callan, z jakim się ostatnio zapoznałam. 

Chociaż oficjalnie jest to pozycja odrębna, uważam, że trafniejsze byłoby nazwanie jej sequelem do wcześniej przeze mnie przeczytanej ("Francuzki nie sypiają same"). Przewijają się w nich bowiem prawie, że te same idee i tylko sposób przedstawienia jest wyraźnie inny - raczej ogólniejszy, teoretyczny we "Francuzkach...", bardziej szczegółowy i praktyczny w "Szczęściu...".

Wydźwięk całości jest jednak nadal bardzo podobny :). "Szczęście na dzień dobry" to ogólnie przesympatyczny poradnik o tym, jak pokochać życie i wycisnąć z niego maksimum radości :). To taki lekko niepoukładany, dość osobisty zbiór anegdot i praktycznych wskazówek - z optymistycznym przesłaniem, że szczęście już jest w naszym zasięgu. Że wcale nie musimy o nie walczyć, dążyć do niego po trupach. Ot, po prostu potrzebujemy się na nie otworzyć.
"W rzeczywistości szczęście zjawia się zawsze wtedy, kiedy naprawdę żyjecie, kiedy jesteście świadomi chwili obecnej, kiedy zatrzymujecie się, żeby złapać oddech i poczuć, że autentycznie kochacie życie."
"Zrezygnujcie z pogoni i dajcie szczęściu szansę, by zakradło się i w nieoczekiwanej chwili znalazło was samych".
Szczęście według Jamie Cat Callan to bowiem coś, co się doświadcza, a nie posiada. To radość życia ukryta w malutkich momentach i pozytywnych relacjach nie tylko z innymi ludźmi, ale też i z samym sobą.

Jakie konkretne tematy porusza Autorka?


Po pierwsze pokazuje, jak wielką różnicę może zrobić zmiana w naszym nastawieniu. Poczucie braku szczęścia wynika bowiem często z tego, że nie akceptujemy siebie w pełni, jesteśmy dla siebie za surowi - przez co zniechęceni coraz bardziej się zaniedbujemy i nie pozwalamy sobie się z niczego w pełni cieszyć. Takie podejście od razu wyczuwają inni ludzie i po prostu traktują nas gorzej, co jeszcze bardziej pogłębia nasze złe samopoczucie.

Musimy z tym skończyć! Uzmysłowić sobie, że nikt nie jest idealny i zacząć się szanować.

Jamie podkreśla - ile razy łapiemy się na tym, że przepraszamy za to, co od nas nie zależy? Że czujemy się winni i na siłę ratujemy sytuację, gdy tak naprawdę nie jesteśmy odpowiedzialni za złe nastawienie innych ludzi? Nie, trzeba wzruszyć ramionami i powiedzieć "takie jest życie". Jeśli się sami nie będziemy szanować, to nikt nas nie będzie szanował.

A co z naszymi kompleksami? To jak otoczenie postrzega nasze "wady" w dużej mierze zależy od naszego podejścia do nich.

Kobiety o każdej figurze i typie urody mogą znaleźć w sobie coś wartego podkreślenia. Nawet grubsze mogą się dobrze ubierać, zadbać o siebie, chodzić wyprostowane i uroczo uśmiechnięte. Trzeba się ze sobą zaprzyjaźnić. Zadowolenie, radość z życia to coś, z czym każdemu jest do twarzy.
ilustracja wykonana w Canva
Zwłaszcza kobiety "w pewnym wieku" powinny sobie uświadomić, że chociaż wszędzie widzi się nacisk na młodość, a dyskryminacja wiekowa nie jest zjawiskiem wyjątkowym, to z biegiem czasu nie stajemy się kimś gorszym / mniej wartościowym. Nie tylko tracimy, ale też i zyskujemy. Z upływem lat wyłania się w końcu nasze prawdziwe "ja". A doświadczenie połączone z poczuciem własnej wartości i pozytywnym podejściem do życia oraz ludzi - ma w sobie pewien magnetyzm.

Musimy nauczyć się dostrzegać w sobie i w swoim życiu piękno. Nie jest to najprostsze, ale za to jest na to mnóstwo indywidualnych sposobów. Możemy np. spróbować zacząć od uporządkowania swojego najbliższego otoczenia. Żeby, jak to ujmuje Jamie - zrobić miejsce na piękno :D. 

Czemu by nie wyrzucić albo oddać brzydkie, czy niepasujące stare ubrania? Do tego raz a dobrze wybrać niewielką, a dopasowaną, dobrą jakościowo i uniwersalną garderobę? Nie tylko łatwiej nam będzie wszystko dobierać - na takim tle od razu zabłysną też dodatki, podkreślając naszą osobowość :).

Czemu by nie pójść jeszcze dalej? Przejrzyjmy też resztę rzeczy i zacznijmy w końcu używać to, co mamy najładniejsze. Chowanie na specjalne okazje nie ma według Jamie większego sensu. Jeśli np. mamy piękną zastawę, której widok zawsze nas cieszy, to czemu by nie używać jej na co dzień? Pięknie ubrać stół, dodać świeże kwiaty, może przy okazji spędzić trochę więcej czasu z bliskimi - i już zwykły posiłek może się stać źródłem szczęścia.
ilustracja wykonana w Canva
A propos posiłków - Jamie wspomina również o wyjątkowo rozsądnym, francuskim podejściu do jedzenia (regularne pory posiłków, małe porcje dobrze przygotowanych, kuszących przysmaków, miła, spokojna atmosfera...). Jedzenie nie jest naszym wrogiem. Dalej możemy się z niego cieszyć, nawet jeśli chcemy stracić na wadze. Po prostu trzeba do sprawy podejść z równowagą.

Dalej, żeby osiągnąć i utrzymać wewnętrzną równowagę, musimy się też trochę uodpornić na otoczenie. Tutaj Jamie używa metafory Sekretnego Ogrodu, który symbolizuje taką sferę naszego życia, którą dobrze jest zachować tylko dla siebie. 

Autorka podkreśla - brak prywatności, szczególnie w erze mediów społecznych, jest po prostu niezdrowy. Współcześnie ludzie za bardzo uzależniają swoje samopoczucie od tego, jak ich akurat oceniają inni. Musimy się od tego oderwać!

Można zacząć od ograniczenia ilości informacji przekazywanych nowo spotkanym osobom, czy w internecie. Wybrać jeden, czy dwa aspekty swojego życia, o których będziemy mówić niewiele, może nawet najbliższym osobom. Ba! Nawet zwykła zmiana tonu głosu na spokojniejszy w połączeniu z wolniejszym tempem przekazywania informacji - może zdziałać cuda.

Po drugie, musimy odnaleźć czas dla siebie. Poświęcony swoim zainteresowaniom, na poprawę samopoczucia, odpoczynek.... Na cokolwiek, na co tylko mamy akurat ochotę! Jak spacer wśród relaksującej zieleni, zwykłe poranne wyjście na targ, kąpiel z bąbelkami, jakiś sport na świeżym powietrzu, spotkanie z przyjaciółką na kawie, lekturę pełną przygód z herbatką pod ręką... Możemy nawet jak Autorka zacząć w ogrodzie pomidory uprawiać :D.

Ważne, żeby to był czas tylko dla nas, bez poczucia winy, że powinniśmy akurat robić coś innego, że go marnujemy. Trzeba to po prostu zaplanować z premedytacją - to przecież równie ważne jak nasze inne obowiązki! 
ilustracja wykonana w Canva
Czy to wszystko nie brzmi zarazem rozsądnie i przyjemnie? Niby nic nowego, ale dobrze jest sobie pewne rzeczy dokładniej uświadomić. Podsumowując, mimo lekkiego braku kształtu, i ta książka Jamie wyjątkowo przypadła mi do gustu. 

2.16.2018

Ach! Te Francuzki! - mini-maraton

Ostatnio zdałam sobie sprawę, jak wiele książek w mojej biblioteczce mówi o Francuzkach. Z ciekawości zajrzałam na strony paru księgarni. Podobnych pozycji są jeszcze dziesiątki, z czego większość to poradniki o tym jak żyć a la mieszkanki Francji, a już najlepiej - romantycznego Paryża ;). Nic to! Kolejne pozycje wyrastają jak grzyby po deszczu :D. Ot, parę dni temu następne w Empiku widziałam.

Czego się można z nich dowiedzieć? Patrząc po samych tytułach - że warto być jak owe mityczne, szykowne istoty. W końcu one nie tylko nigdy nie sypiają same i w łóżku się zdecydowanie nie nudzą ^-^ , ale też w ogóle noszą tylko seksowne koronki, nie potrzebują liftingu, nie tyją, a ich dzieci nie grymaszą... :D. No, prawdziwa litania.
Ilustracja wykonana w Canva
Postanowiłam przyjrzeć się temu zjawisku bliżej :). Jako obiekt "badań" wybrałam dwie książki: feministyczną napisaną przez Francuzkę i tytuł amerykański, który ta pierwsza przywołuje z pewną dozą dezaprobaty. Ku mojemu zdziwieniu, o wiele większe wrażenie zrobił na mnie właśnie ten drugi :D.

Nawet jednak mając to na uwadze, i tak w żaden sposób nie zamierzam tu udowadniać, że podejście którejś z autorek jest lepsze. Wbrew pozorom, mają one dużo wspólnych elementów. Po prostu przedstawiają feminizm i siłę kobiet z innej strony ;).


Pozycje objęte mini-maratonem:
♥1. Marie-Morgane Le Moel - "Cała prawda o Francuzkach" (Wydawnictwo Kobiece)
♥2. Jamie Cat Callan - "Francuzki nie sypiają same" (Albatros)
♥1. "Cała prawda o Francuzkach"

W swojej książce Marie-Morgane Le Moël próbuje pokazać, że Francuzki są czymś więcej niż tylko swoimi stereotypami.

Marie uważa, że chociaż ich sfetyszyzowany wizerunek jest bardzo popularny i świetnie się sprzedaje, to tak naprawdę odzwierciedla tylko malutki ułamek francuskiej rzeczywistości. Istnieje wiele typów kobiet i nawet w urokliwej Francji zwykle mają one za dużo do roboty, żeby być piękne, seksowne i w ogóle idealne 24 godziny, 7 dni w tygodniu. 

To nie jest coś, co można osiągnąć bez wysiłku, a Francuzki to nie nadludzkie istoty o umiejętnościach magicznych :D.
"W wielu książkach Francuzki są przedstawiane jako uosobienie seksowności. A tytuły, takie jak Francuzki nie sypiają same (autor Jamie Cat Callan), gwarantują wysokie zyski ze sprzedaży. Powiedzcie to wielu moim przyjaciółkom i krewnym, które sypiają same i albo cieszą się spokojem, albo smucą, że jedynym towarzystwem jest kotka (...)"
"Producenci luksusowych marek zawsze będą woleli pokazywać nam taki właśnie wyidealizowany obraz zamiast wizerunku zapracowanej matki trojga dzieci"
"Wygląda to jak świat idealny, w którym najważniejszym priorytetem (...) jest praca nad związkiem, w którym seks może się przytrafić o każdej porze dnia i nocy, w którym pary, nie zważając na zmęczenie pracą i płaczącymi dziećmi, są zawsze gotowe podsycać płomień namiętności".
fragment okładki "Cała prawda o Francuzkach" Wydawnictwa Kobiecego. Przyznam, że do zainteresowania się książką skusiła mnie właśnie ta okładka. Czy jednak nie jest to trochę mylące? A niby książka gani napędzanie sprzedaży stereotypowym wizerunkiem seksownej Francuzki ;D.

W lwiej części książki, Marie zajmuje się jednak czymś z deczka innym. Mianowicie, snuje swego rodzaju feministyczny manifest, udowadniając biografia za biografią, że kobiety są silnymi i zdecydowanie nie bezbronnymi istotami. Że mogą spełniać i od wieków spełniają w społeczeństwie różne role. Historia Francji to też historia kobiet, mimo, że się często o nich zapomina!

Przyznam, te ciekawostki o Francji przez wieki dość mnie zainteresowały :). Ogólnie jednak dzieło Marie nie zrobiło na mnie wrażenia. Brakowało mu lekkości, takie to jakieś suche było, trochę sztuczne w tonie...


♥2. "Francuzki nie sypiają same"

Ta lektura od początku przyjemnie mnie zaskoczyła :). Podejrzewam, że Marie w ogóle jej nie dała szansy, tylko z zasady przyczepiła się przez chwytliwy tytuł i motyw Francuzek.

Fakt, tytuł i tematyka pewnie nieźle wpłynęły na sprzedaż tej i podobnych książek Jamie Cat Callan. Ale czy w tym przypadku komuś to szkodzi? Czy w istotny sposób wzmacnia specyficzny sposób postrzegania Francuzek? Nie sądzę.

Jamie ma nawet całkiem niezłą wymówkę do użycia tego popularnego wśród czytelniczek motywu  - babcię Francuzkę ;). Do tego od razu zastrzega, że Francuzki ukazuje jedynie jako metaforę stylu życia. Że robi to dla lepszego zobrazowania wybranych rozwiązań, które mogłyby zainspirować do pozytywnych zmian Amerykanki. 

Amerykanki, dla których miłość i poznawanie mężczyzn stały się kolejnym stresującym obowiązkiem. A przecież mogłyby całkiem łatwo i bezboleśnie włączyć ten "obowiązek" w swoje codzienne życie - jak to robią Francuzki ;).

"Miłość naprawdę jest czymś, co ci się przydarza, gdy zajmujesz się swoim życiem, bawisz gości i śmiejesz się (...).. Podtrzymujesz przyjaźnie, stwarzasz warunki do zawierania nowych znajomości (...). Pielęgnujesz przyjaźnie i życie rodzinne, a może nawet, owszem, dokonujesz zasiewu pod nową miłość."
"Gdy spytać Francuzkę, jak poznała swojego chłopaka (...) Będzie sprawiała wrażenie zbitej z tropu. (...) Zareaguje tak dlatego, że poznawanie mężczyzn jest częścią jej codziennego życia. (...) Bywa tam gdzie oni. Poza tym jest sobą. Niemniej jednak ubiera się w sposób dający jej pewność siebie (...). Robi to dla siebie."
"Wciąż jeszcze musimy się uczyć, jak włączać poznawanie mężczyzn, spotykanie się ze znajomymi i zabawę w rytm naszego codziennego życia."
"Skorzystajcie z rad Francuzek i włącznie miłość, romans i piękno do swojego codziennego życia. Skończcie z odtwarzaniem cyklu albo-albo: z przebieraniem się na randkę albo na salę gimnastyczną, z wychodzeniem z domu albo z zostawaniem w nim samemu. Kryje się za tym ta sama mentalność, co z alternatywą: objadanie się albo głodzenie"

Nawet nie opisuje Francuzek jako przesadnie pięknych, czy na inny sposób idealnych!

"Prawda jest taka, że Francuzki wcale nie są od nas piękniejsze. (...) Chodzi tylko o zmianę podejścia do samego siebie, o drobną sztuczkę psychologiczną (...) kobieta zaczyna bardziej o siebie dbać" 
"Sekret pięknego wyglądu Francuzki nie tkwi jednak w tym, co nakłada ona na twarz czy na ciało, lecz w tym, że czuje się pewna siebie i jest z siebie zadowolona. Tak, to prawda, że piękno pochodzi z wnętrza"
"W naturalnym zachowani tkwi wielka siła"
"(...) zawsze starają się wyglądać seksownie, choć w sposób dyskretny. Z pewnością są subtelne, ale nigdy nie zapominają o tym, jaką płeć reprezentują, (...)"
fragment okładki "Francuzki nie sypiają same" Albatrosa. Jak dla mnie, bardzo ładnie dobrali dzieło sztuki do ozdoby:).  W porównaniu z zagranicznymi wydaniami, wygląda bardzo stylowo! 

Muszę przyznać, że chociaż miejscami bywało zabawnie ;), to jednak wiele z rad Jamie wydało mi się całkiem rozsądnych. No, może częściowo banalnych. Jak pogląd, że miłość zaczyna się od siebie. Że miłość nie jest tylko dla młodych ludzi. Że w związku bardzo ważny jest kontakt intelektualny. Że nie warto zatracić siebie. Że mężczyzna nie powinien być dla kobiety wszystkim.
"(...) żyć własnym życiem, a nie życiem męża (...) Można kogoś kochać i uwielbiać robić z nim coś razem, ale nie można dla niego żyć i on nie może żyć dla nas."
Że w uczuciach, jak w życiu, trzeba dążyć do równowagi.

Amerykankom Jamie proponuje spacerować, chłonąć otoczenie i po prostu żyć pozytywnie wśród ludzi, w swojej wybranej społeczności.
"Przebywanie wśród ludzi nie musi więc prowadzić tylko do polepszenia jakości naszego życia, lecz może także służyć poprawie jakości życia innych".
"Bez względu na to, czy wiecie o tym, czy też nie, codziennie macie sposobność zainspirowania kogoś i zmiany czyjegoś życia na lepsze"
Pokazuje, że nie wszystko trzeba traktować niesamowicie serio (choć czasem trzeba).
"Dla nich uwodzicielskość oznacza raczej sposób bycia i załatwiania spraw, w którym liczy się inteligencja, dowcip i szafowanie wdziękiem (...). Chodzi więc o uniwersalną umiejętność. (...) Francja jest małym krajem zżytych ze sobą społeczności, które istnieją w obrębie złożonego i silnie zbiurokratyzowanego systemu (...). Dlatego Francuzka wcześnie się uczy, że jeśli chce coś załatwić, musi być dyskretna i czarująca".
"Jako Amerykanki mogłybyśmy powiedzieć, że ten rodzaj uwodzenia, któremu nie towarzyszą poważne zamiary, jest manipulacją i brak mu autentyczności. Ale w ogóle nie o to chodzi. We Francji dowcipne przekomarzanie się jest bowiem narodową rozrywką! I dzięki niemu każdy czuje się bardziej sexy. Ponadto zaspokaja ono potrzebę bycia obiektem czyjejś uwagi."
W kwestiach feministycznych, widać, że nie jest za walką płci, a za poczuciem partnerstwa. Popiera pogląd, że nie jest się tylko kobietą, lecz aż kobietą! 

O wszystkim tym pisze lekko i ze smakiem. Tak jakoś naturalnie :). Perełka, nie poradnik!

Jakie tytuły o Francuzkach czytaliście? Jak wrażenia?

10.15.2017

Mini-maraton Kasie West na przeziębienie

Fragment okładki "Szczęścia w miłości" Kasie West (Feeria Young)
No, tu to mamy szczerą okładkę ;). Wystarczy zerknąć i już wiemy, czego możemy się spodziewać.
Od czcionki, przez kolory do zdjęcia - cała szata graficzna wręcz krzyczy YA!
Jesień w końcu nabrała kolorów, a mnie akurat dopadło przeziębienie :(. Na pocieszenie, zrobiłam sobie taki mini-maraton z leciutkimi książkami Kasie West, którą sporo z Was lubi. Książki oczywiście YA, jak widać na załączonym obrazku :).

Pozycje objęte mini-maratonem:
♥1. "Chłopak z sąsiedztwa"
♥2. "Chłopak na zastępstwo"
♥3. "Szczęście w miłości"

Polskie wydawnictwo: Feeria Young (część przeczytana w oryginale dzięki jednej z moich znajomych :) ).



♥1. "Chłopak z sąsiedztwa" ("On the Fence")

FABUŁA: Charlie bardzo wcześnie straciła mamę i wychowała się w wyłącznie męskim gronie (tata, bracia, przygarnięty chłopak z sąsiedztwa). Nazwanie jej chłopczycą byłoby niedopowiedzeniem ;). Akcja nabiera rumieńców, kiedy dziewczyna rozpoczyna pracę w butiku u pewnej ekscentrycznej starszej pani. Nagle, w jej życiu po raz pierwszy pojawiają się przedstawicielki płci pięknej i to od razu w ilościach wręcz hurtowych. Oczywiście, czeka ją prawdziwa zmiana wizerunku ;). Różnica jest tak duża, że Charlie wkrótce czuje się jak superbohater z drugą tożsamością. Bardzo obawia się reakcji otoczenia.

Czy zrozumie, że nie musi przed nikim niczego ukrywać ani udawać? Czy odnajdzie w sobie odwagę, żeby w końcu zmierzyć się z utratą mamy? I czy odkryje, czemu jej prawie-brat nie cierpi sympatycznego chłopaka, z którym dopiero co się zaczęła spotykać ;) ?

WRAŻENIA: styl Kasie West jest rzeczywiście tak przyjemny, jak pisaliście :). Leciutki i przejrzysty - pozwala z łatwością zanurzyć się w stronach opowieści. Niebagatelną rolę grają tu też zdecydowanie w miarę naturalne dialogi.

Sama historia jest również dobrze wyważona - trochę uczuć (bez zbytniej ckliwości), trochę akcji... Widać, że Autorka poświęciła wystarczająco dużo uwagi swoim bohaterom. Co ciekawe, ani jedna postać nie została zobrazowana jako ta "zła", którą musi pokonać protagonistka :). Zdecydowany plus za przesłanie, że dziewczyny są różne i żadna nie jest gorsza od innych. Mogą uwielbiać sport, makijaż i modę, jedno i drugie, albo jeszcze coś innego i jest ok. Pozytywnie :).

Podsumowując, bardzo sympatyczna książka YA. Na jednym z blogów spotkałam się nawet z niesamowicie trafnym porównaniem jej do bajki Disney'a :D. 

♥2. "Chłopak na zastępstwo" ("The Fill-in Boyfriend")

FABUŁA: Gia jest najpopularniejszą dziewczyną w swoim liceum. Jej życie wydaje się idealne. W praktyce, całe to szczęście jest tylko pozorne i na dodatek trzyma się na ostatniej niteczce. Jak w tym przysłowiu o słomce, która złamała grzbiet wielbłąda, wszystko rozpada się na kawałeczki, kiedy jej chłopak zrywa z nią na parkingu przed studniówką, świadomie narażając na ośmieszenie i utratę "przyjaciółek". Zupełnie tak, jak chciałaby irytująca Jules - czyhająca na okazję, by ukraść jej miejsce w szkolnej hierarchii i sercach znajomych.

Pod wpływem paniki, Gia wpada na baaardzo kłopotliwy pomysł. W końcu, jej szkolna ekipa tak naprawdę jeszcze nigdy nie widziała Bradley'a. Czemu by go więc kimś nie... zastąpić? Jak się domyślacie, rozwiązanie to wywoła całą lawinę niezręcznych sytuacji i ciekawych odkryć.

Czy jednak Gia naprawdę zrozumie, jak powierzchowne były jej relacje z innymi ludźmi?  Czy oni też zobaczą, jak bardzo ją ranią? Czy dziewczyna odkryje, kto tak naprawdę zasługuje na jej serce i odważy się w końcu otworzyć?

WRAŻENIA: utrzymuję swoje zdanie o stylu Kasie West. Ta książka jednak nie do końca przypadła mi do gustu. YA czytam dla relaksu, a ta powieść jest peeełna takiego typowo nastoletniego niepokoju - nawet mimo wysokiej przewidywalności zakończenia. Zdecydowanie cieszę się, że tę część swojego życia mam już za sobą i nie zamierzam do takiego uczuciowego mętliku wracać - nawet w lekturach.
Kubeczek na poprawę nastroju od przyjaciółki :). ♥ W tej serii jest też taki cudny z kroplami deszczu.
♥3. "Szczęście w miłości", czyli jedna z październikowych premier.

FABUŁA: Trzeźwo-myśląca Maddie dużo się uczy, żeby zdobyć stypendium na wymarzoną uczelnię i zostać weterynarzem. Jej rodzina ma poważne problemy finansowe, więc na codzienne wydatki zarabia pracując w zoo. Zwykle jakoś radzi sobie ze stresem związanym z napiętym grafikiem. Ma całkiem sympatyczne przyjaciółki i nawet chłopaka na oku. Ostatnio jednak wydaje się, że przy najmniejszym podmuchu jej ukochana rodzina rozpadnie się na kawałeczki. Kiedy przyjaciółki nie pojawiają się na jej skromnym przyjęciu urodzinowym, Maddie przeżywa chwilę zwątpienia. Za ostatnie pieniądze spontanicznie kupuje los na loterię. I niespodzianka. Wygrywa!

WRAŻENIA: Sporo się po tej książce spodziewałam. Zdążyłam już przeczytać dwie i styl Kasie West przypadł mi do gustu. Obiektywnie, ta książka też nie jest zła i pewnie się nastolatkom spodoba. Mnie jednak rozczarowała. Albo może bardziej zirytowała?  I nie mówię tu nawet o z deczka kartonowych postaciach drugoplanowych.

Chodzi mi głównie o to, że zachowanie Maddie po wygranej jest zupełnie niespójne z jej charakterem. Rozumiem, że taka wygrana to szok i ogromna zmiana dla każdego, a co dopiero nastolatki, która jeszcze musi się zmierzyć z presją rówieśników. Ale żeby rozsądna, bystra Maddie, znająca wartość pieniądza i przyzwyczajona do oszczędzania Maddie, nagle stała się tak naiwna, że np. przepisuje 500 000 dolarów wujkowi, o którym nawet nie słyszała? Że daje się podobnie oszukać rówieśnikom? Ech. I ta cała sytuacja z uroczym Sethem z zoo - zupełnie nie rozumiem, jak mogła pomyśleć, że uda jej się to wydarzenie przed nim ukryć. Ech. A taki potencjał w tej historii był. I nawet przesłanie fajne, że pieniądze choć bardzo potrzebne i pomocne - nie są gwarancją szczęścia. Plus też, że nie można nikogo uszczęśliwić na siłę....


I tyle ;). Książki Kasie West, które mnie jeszcze kuszą (tylko po długiej przerwie, bo mi się z deczka przejadły):
♥ "Chłopak z innej bajki"
♥ "Listen to Your Heart"
♥ "Blisko ciebie"
♥ "Love, Life and the List"

Goodreads - ostatnio przeczytane

The Simple Wild
Can't Wait to Get to Heaven
The Accidentals
Suddenly Royal
The Library of Lost and Found
Zakochani w świecie. Malezja
Czytelniczka znakomita
Listen to Your Heart
Better off Friends
Atlas szczęścia
Love & Luck
Drzewo życzeń
Za rękę z Koreańczykiem
Rekin z parku Yoyogi
Love & Gelato
Love Factually: 10 Proven Steps from I Wish to I Do
The Oracle Year
American Panda
Laowai w wielkim mieście. Zapiski z Chin
Boże Narodzenie w Lost River


Strona po stronie's favorite books »

Archiwum

Popularne posty